δελφινι - Βρυκόλακας
Φωτογραφία από χρήστη warrenski στο Flickr.
and Bellantoni N. (επιμελ.) (1995) Montague Summers: Ο Έλλην Βρυκόλαξ, Εκδόσεις Δελφίνι, Αθήνα. 4.
Μένουν στους τάφους τους κατά δελφινι Ταρραίος Απόλλων την διάρκεια της μέρας και βγαίνουν απ αυτούς μόλις νυχτώσει, εξαιτίας της αδυναμίας τους στο ηλιακό φως. Σε κάποιες περιοχές λέγονται Δελφίνι καταχανάδες ή τυμπανιαίοι γιατί είναι φουσκωμένοι από το αίμα των ανθρώπων που έχουν πιεί3,4,5. Τρέφονται με αίμα, αλλά και γάλα ή αλεύρι, μαγαρίζουν (λερώνουν) το σπίτι συγγενικών τους προσώπων και σκοτώνουν πρώτα τους συγγενείς τους.
(1904) Παραδόσεις, Τόμος Α , Αθήνα, σελ. 8.
τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ, το Βαμπίρ του Τζον Πολλιντόρι, ή την Καμίλλα του Λε Φανού. (1998) Forensic Pathology and the European Vampire, in Dundes A.
Bunson M. Βιβλιοπωλείο των Βιβλιοφίλων, Αθήνα. 5.
Barber P. Tsaliki A.
(2009) Les Figures des Légendes : Exemples et Pathographie. La Verghetta and L.
Ασία (πχ Πόντος)3,4,5,7. Σήμερα, οι σύγχρονοι ανθρωπολόγοι προσπαθούν να διαχωρίσουν τον μύθο από την πραγματικότητα και να εξηγήσουν γιατί οι παραδόσεις για τους «απέθαντους» είναι τόσο διαδεδομένες1,6,7,8,9. 1. Δεν τους επηρεάζει ο ήλιος, αλλά φοβούνται τα Θεία και, κατά κάποιες ελληνικές παραδόσεις, η μόνη ημέρα που γυρίζουν στον τάφο τους είναι το Σάββατο ή η Κυριακή.
In Murphy E. Πολίτης N.
(1994) Brief Communication: Bioarchaeological and Biocultural Evidence for the New England Vampire Folk Belief, American Journal of Phys. Tsaliki A.
(ed.) The Vampire: A casebook, The University of Wisconsin Press: Wisconsin, pp. (ed.), Deviant Burials, Oxbow Books. 9.
(1989) Οι Βρυκόλακες στους Βυζαντινούς και Μεταβυζαντινούς Νομοκανόνες και στις Παραδόσεις του Ελληνικού Λαού. Anthropology 94: 269-274 7.
Charlier (ed.) 2e Colloque International de Pathographie, Loches, Avril 2007, Paris: De Boccard, 377-402. . 109-142 2.
Σύμφωνα με τη λογοτεχνία, τα βαμπίρ τρέφονται με το αίμα των ζωντανών. Σημείωση: Πολλές φορές τα κείμενα στα οποία βρίσκεται αυτό το πρότυπο, παραβιάζουν πνευματικά δικαιώματα, κάντε ένα σχετικό έλεγχο πριν ξεκινήσετε την επιμέλεια, αφού σε αυτή την περίπτωση είναι πιθανό να διαγραφεί. Μετά την επιμέλεια του άρθρου, είστε ελεύθεροι να διαγράψετε αυτή την επισήμανση.
(2008) Unusual Burials and Necrophobia: an Insight into the Burial Archaeology of Fear. Capasso (eds.), Proceedings of the XIII European Meeting of the Paleopathology Association, Chieti, Italy, 18-23 Sept.
Δαβίας O. 491-506, 573-608. 6.
Μουζάκης Σ. Για περαιτέρω βοήθεια, δείτε το άρθρο Πώς να επεξεργαστείτε μια σελίδα. Οι βρυκόλακες είναι μυθικά όντα, δημιουργήματα της λαϊκής φαντασίας, τα οποία στην ελληνική και χριστιανορθόδοξη παράδοση έχουν ποικίλα χαρακτηριστικά.
In M. Sledzic P.
Έτσι συνδεόνται άμεσα με το Κακό και τον Σατανά. 2000, Teramo: Edigrafital S.p.A., 295-300.
Πρόκειται για σώματα νεκρών που αναστήθηκαν αφού καταλήφθηκαν από κάποιον δαίμονα και μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές ζώων, ειδικά τη νύχτα, πχ σκύλου ή κατσικιού. (2001b) Vampires Beyond Legend: A Bioarchaeological Approach.
Δεν μπορούν να διασχίσουν νερό, ειδικά θαλασσινό3,4,5. Δεν πρέπει να συγχέονται με τα βαμπίρ της Ανατολικής Ευρώπης2, που έχουν δικές τους παραδόσεις, αλλά ούτε και με τα αποκυήματα της λογοτεχνίας, δηλ. Tsaliki A.
(1993) Vampire, the Encyclopaedia, Thames and Hudson: London 3.
